(This is a somewhat more personal note on my stay here in Jakarta, for friends and family, that’s why it’s in Dutch).
Het is gaaf om weer terug te zijn in Jakarta na 7 jaar. Er is niet heel veel veranderd, behalve dat ze in mijn afwezigheid ineens een speciale busbaan hebben aangelegd op verschillende trajecten, waardoor de vrijwel voortdurende file waar je voorheen in stond enigszins opgelost wordt. Ik zeg enigszins omdat ik gisteren met die ‘busway’ twee uur gedaan heb over een afstand die ik achteruit hinkelend nog sneller had kunnen doen. Er zijn verkiezingen gaande in town voor de nieuwe gouverneur en daarbij hoort schijnbaar dat iedere armerik met een bromfiets ingehuurd wordt om geheel spontaan en enthousiast als een oprecht politiek betrokken burger de straat op te gaan om campagne te voeren voor ofwel de ene ofwel voor de andere kandidaat. En als je geen brommer hebt, geen nood, je kunt altijd nog achterop bij een ander, als je maar een vlag in je hand houdt. En anders hijack je gewoon met z’n allen alle stadsbussen die er zijn, sleep je je drumstel het dak op (ja echt gezien!) en maakt er op die manier een feestje van.
De gelatenheid waarmee de Indonesiërs dit ondergaan is een van die prettige clichés die ervoor zorgen dat ik de situatie verder niet hoef uit te leggen. Het enige gebrom dat ik hoorde was iets in de trant van “als het zo moet hoeft die gouverneur van mij niet vervangen te worden”.
Hieronder twee fotos van de overstap op Dukuh Atas (een druk kruispunt van de wegen Jl. Sudiman en Galunggung). Er zat weinig beweging in. Gelukkig heb ik veel memory in mijn telefoon, heb een paar albums kunnen beluisteren op weg naar huis.
.
